Mahastia mandoekin goldatzea

 

Batzuk halako batean utzi egin gintuzten erritmoak ari dira berreskuratzen Eskualdean. Belaunaldi berriekin, denboran atzera egiten ari gara. Begirada hunkitua arbasoek, aitona-amonek eta gurasoek mahastiak lantzeko modu eta erei buruz.

Zorionez, zalditegiak, uhaleriak, goldea… ez dira desagertu.

Arabako Errioxan dagoeneko hainbat mahastizainek berreskuratu egin dute animalien erabilera nekazaritzarako. Mandoak mahatsondo zaharreko mahastietara itzuli dira, eta oraindik gogoan dituzte –mahastiek oroitzeko ahalmena balute behintzat–.  Praktika ekologikoagoa, moldagarriagoa, naturalagoa da. Ez du kutsatzen. Eta prestigioa ematen du.

Ardoen prezioaren balioa handitzeaz gain. Ez da broma. Garai batean egiten zen bezala, mandoak landutako lurreko mahatsez egindako ardoa hartzen duen botila antzina egon zena gordetzen du, eta erromantizismo sotil horrekin tratatutako mahatsondoen prezioa biderkatzen du.

Berriro entzun da mahastietan “arre mandoa”, “sooo”, “segi”, nekazariaren mihiaren klaskarekin eta txistuekin batera. Goldearen hortzak berriro sartu dira lurrean mandoak tiraka, leunago, indar doiarekin, beti egin izan den bezala.

Arabako lurraren isiltasunean nekazariaren ahotsa entzuten da.

Lurra harrotuago dago, pozik, belar txarrik gabe. Zerbitzu horretarako kontratatutako nekazariak iraganeko hedeetan dauka esku bat, eta bestea etorkizun berri bateko goldean. Lurraren soinu goxoa itzuli da hots naturalekin irekita, mahatsondo ilaren artean.

Mendilerroko lekuren batetik, San Isidro nekazaria irribarrez dabil sailak bedeinkatuz.

Iruzkina idatzi

Zure e-posta helbidea ez da inoren ikusgai izango. Bete beharreko eremuak  *
*
*